Dziś rocznica wyzwolenia Auschwitz... Dziś pamiętam dziadka Janka, dziadka mojej żony, którego miałem zaszczyt poznać i nawet nosić na moich własnych rękach.

Jan Łabno. Przed wojną absolwent Centrum Wychowania Fizycznego w Warszawie (dziś AWF). W 1940 roku aresztowany przez gestapo w wyniku denuncjacji bliskiego krewnego i osadzony w więzieniu w Tarnowie. Trafił do KL Auschwitz z pierwszym transportem więźniów i przydzielono mu numer 149 (sto czterdzieści dziewięć). Jeszcze nie było baraków i pasiaków, wszystko w organizacji.

Ukrył inteligenckie pochodzenie i w ten sposób uratował życie. Pracował przy obsłudze windy. Po słynnej ucieczce więźniów pierwszego transportu, przeniesiony do KL Mauthausen. Jak wiele razy podkreślał, Auschwitz przy Mauthausen to były wczasy... Słynny kamieniołom i schody do niego prowadzące pochłonęły wiele istnień ludzkich. Janek przeżył, bo nauczył się od francuskiego komunisty pracy z kamieniami i został kamieniarzem, przydatnym dla niemieckich lokalnych zakładów.

5 lat spędził w kacetach. Wracał do domu bardzo długo, często na piechotę. Przyszedł do domu po to tylko, żeby się dowiedzieć, że jego ukochana matka zmarła dokładnie tego samego dnia rano. Rzadko mówił o obozie, ale zostawił po sobie kilka nagranych kaset, gdzie opowiada ‘jak było’. Jak się je słucha to łzy same lecą po policzkach.

Po wojnie władza ludowa skierowała go na Warmię. Zakładał i wiele, wiele lat kierował zakładami przemysłowymi w Kętrzynie – FAREL (dziś FAREL-Philips Polska) oraz wyodrębnione z niego dzisiejsze Zakłady Przemysłu Odzieżowego WARMIA. W zakładzie spędzał czas od 7 do 22, kochał to.

Przeszedł na emeryturę i zamieszkał w wybudowanym przez siebie domu pod Warszawą. Pod koniec życia podupadł na zdrowiu i musiał polegać na innych. Nie przeszkodziło mu to odwiedzać swój zakład, gdzie holenderska dyrekcja przyjmowała go z wszelkimi honorami.

Zmarł w 2002 roku w wieku 92 lat. Na pogrzeb przyszło wiele ludzi. Z Kętrzyna przyjechał cały autobus dawnych współpracowników z podziękowaniem.

Dziadek Janek był dla mnie bohaterem i jestem dumny że mogłem go poznać.

Cieszmy się że możemy poznać jeszcze osobiście takich ludzi bo coraz mniej ich na świecie zostało.

mario33, pięknie napisałeś o Dziadku.....

To prawdziwe szczęście móc poznać takich ludzi jak Twój Dziadek. Dla innych szczęściem byłoby posłuchanie opowieści, choćby z kaset. Pomyśl o tym.

PZDR
makzel

Szkoda, że Dziadka Janka już nie ma. Mario mimo, że dziadek nie był motocyklistą to zasługuje jak najbardziej na pamięć i szacunek w naszym gronie. Spróbuj nagrać kasety na coś lepszego (CD lub HD) co by się nie pokasowały.
Bardzo ładnie napisane.

...to jest nasza historia!!!
Szkoda, ze mało jest takich Ludzi jak ty Mario33 co wysluchali opowiesci Seniorow, co maja czas by to posegregowac, "ukryc" w szufladzie dla Potomnych!
Wtrące cos o moich Dziadkach...
DziadekJozef, zwiadowca rowerowy, motocyklista spod Kalisza...złapany przez Niemcow i wywieziony na roboty, do Dachau...szczesliwie doczekal uwolnienia przez WojskaUSA!!! W niemczech poznal BabcieHelene, ktora wywieziona z PowstaniaWarszawskiego trafia na roboty do obozow pracy, a nastepnie do "Baora", niemieckiego rolnika(chwali sobie u niego prace). Wracaja razem na ziemie odzyskane(Wroclaw), tylko "naChwile"...zostaja "naZawsze". Płodza trojke potomstwa, a jedno z potomkow daje im WnukaOrzepa :mrgreen:

Pozdro Orzep
p.s. Mario33 przepraszam, ze "podpiąłem" sie pod DziadkaJanka z swoją krotką opowiastką... Pozwole sobie jeszcze załączyć foto Dziadka "wTemacie":

to Ty już z 2oo między nogami się chyba urodziłeś, skoro masz adwenczerowego przodka... :D Jeden mój dziadek był piłsudczykiem - bezpośrednio pod dowództwem "Dziadka", natomiast drugi z tego co pamiętam to w kawalerii służył i brał czynny udział wraz z legionistami w budowaniu kopca Piłsudskiego w Krakowie. A to co później się działo „za Niemca” to strach mówić…